Hani huzur ister ya insan
Hani bir tutam mutluluk,bir avuç huzur..
O mutluluğu bulmak için didinir durur yıllarca
Bazen aşk’ır o mutluluğun adı
Bazen huzurdur mutluluğun ta kendisi
Aramakla bulunmaz istemekle gelmez
Hani bir kuşun kanadındadır
Hani onun adı Zümrüt-ü anka’dır..
Belki sen yıllarca ararsın ona ulaşmak için
Menzilini mutluluğa kurarsın..
Ama nafile ulaşamazsın ona.
Birgün bakmışsın ansızın calıvermiş
Yüreğinin kapısını mutluluk..
Davetsizce gelip yerleşiverir yüreğinde ki
Konuk evine..
Hani sever,sevilirse konuğu oldugu yürekte
Yıllarca terk etmez yaşlanır seninle..
Huzur eşittir mutluluk.
Bu denklemi dengede tutabilmek herkesin
Her yüreğin harcı degilmiş..
Taşıyamaz her can Canan’ı yıllarca
Bir tutam mutluluk,bir avuç huzur kayıp gider ellerinden..
Bakıp kalırsın ardından öyle mahsun,öyle garip..
Sonra aydınlıklar içinde zindanlarda kalırsın
Yıllarca beklediğini bir anda yok edersin
Ve yine kendi ellerinle mazi denen mezara gömersin..
Mutluluk mavi bir kuşun kanadına takılıp
Süzülür mavi semaya..
Bir bilinmezliğin koynuna bırakır kendini..
Ve sen yine yine kendinle huzursuzluğunla
Yalnızlığınla kalırsın kendi karanlıklarında….

Tags:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir