Bitişin çığlığı

[aLya]

BİTİŞİN ÇIĞLIĞI

Kararınız ne olursa olsun acı çekeceğinizi bildiğiniz durumlarda bir
karara varmak çok güçtür Özellikle sevgi ilişkilerini bitirirken
ayrılıkların da başlangıcında Bir şey olur bir şey yaşanır ya da olması
gereken gerçekleşmez İşte o zaman içinden bir parça kopar insanın
"Bu bana göre değil hak etmiyorum ben bunları" diye düşünür

Aşk varsa sevgi oluşmaya başlamışsa başını hızla bir yere
vurduğunda hissettiği acıdan daha keskin bir acı kaplar ruhunu
İsyan etmek bağırmak çağırmak "kendine gel yaptığını fark
et" demek ister İlk sarsıntı bazen bir kucaklaşmayla bazen bir
özür ya da özrü sembolize eden bir davranışla daha kötüsü bazen
hiç konuşulmadan geçer gider Ama ardı arkası kesilmiyorsa
incinmelerin ya da farklılıklardaki yansımaların yürekteki
acı büyür iyice Ve başlar çatışma

Yürek ilkel toplumlardaki tamtamların çığlığıyla sarsılırken
akıl yüreği sakinleştirmeye çözüm üretmeye çabalar Paramparça
hisseder kendini insan Benliğe doğrulara sağlıklı birlikteliğe
duyulan özlemle sevgiliye duyulan özlem arasında takılı kalır
İlkel çalgıların ve çığlığın ritmi artarsa eğer yani var olanlara
yenileri eklenirse akıl daha çok frene basar Bu kez "kendine
gel !" denen kendisidir Çünkü aynada görülen göz kapakları
düşmüş dudakları sarkmış yüz artık mutlu degildir

Yapılacak tek bir şey vardır "Ya olduğu gibi kabul et ve
acı çekme ya da çık git" Bilir bilmesine bunu yürek de
gitmeyi istemez Bedenini uzaklaştırmayı değil onu
göğsüne sokmayı ister Sarılmak daha çok bir olmak

Hele bir de paylaşılan zaman ve yaşam parçaları çoksa
umutlar ve hedefler beraber konduysa emek harcandıysa var
olmak için daha da güçleşir gitmek Tüm bunlar yaşanırken
benlikte ve ruhta artık bir arada oluşun da tadı kalmaz
Çünkü ne bir olunabilir bu sorularla ne de gidilebilir bu
özlemle Tamtamın sopası her soluğa denk düşer böylesi
zamanlarda "Seni Seviyorum" o ilkel sestir aslında Sevgi
yener mi aklı? Bazen Ama hep o incinmeye yeniden hayal
kırıklığına uğramaya hazır oluş halde sürer ilişki Kişi
bilir bir gün bağların kopacağını Sadece süreyi uzatmaya
kopuşu geciktirmeye yarıyordur davranışları

Bazen de akıl galip çıkar yüreği de yanına çekerek "Tamam"
diye düşünür insan "Onu çok seviyorum Bedeninin sıcaklığını
sarılmasını özlüyorum Ama kumaşın dokuması farkli işte
Tutmuyor birbirini Farklılıklar olanlar ya da olmayanlar bu
kadar sarsıyorsa beni; kendimi 'ben'ime olan saygımı
korumak için bitirmeliyim ilişkimizi"

Ve geriye dönüp yaşananlara bakar "Denemediğim yol
kalmış mı? Yeterince süre vermiş miyim sorunların çözümü için?
Çaba göstermiş miyim gerçekten?" diye sorar Her şey denenmişse
bile son bir sanş vermeden ilişkiye çıkıp gidemez "Şu olaya
bu zamana kadar yaşarım yaşatmaya çalışırım sevgimi Tekrar
oturur konuşur anlatmaya anlamaya çabalarolamazlığına emin
olmadan koparmam içimdeki duyguyu"diye düşünür Ve yaşar

Eğer sevgi gerçekse kişilikler sağlıklıysa farklılıklar aşılamaz
boyutta değilse çözülür sorunlar Ama aksi durumda tek yol kalır
hayatta Gidiş Hem de gelişi olmayan bir gidiş Denenmiş elbisenin
provasının olmayacağını bilerek geride hiçbir şüphe akılda hiçbir
keşke yürekte hiçbir ümit bırakmadan çıkıp gidilir

Acı çekilmez mi? Hem de nasıl çekilir Yine de bilir ki insan
beraber olduğu sürece hep acı çekecek acı çekme ihtimaline
karşı hep tetikte duracak mutlulukhuzur üretemeyecek

Bu yüzden haykırır yüreğinin olanca gücüyle: "Hadi şimdi vurun
bakalım tamtamlar Şimdi daha hızlı daha güçlü çığlıklar atın
Başka ses duyamaz hale getirin beni Ama ben gidiyorum
Çünkü bir süre sonra susacağınızı biliyorum Alın bir vuruş
da benden Biten ilişkiye gönderilen sevgiliye
içimdeki acıya! Yine de gidiyorum"