Müsait Olduğunda Beni Sever misin Anne?
İçeri girer girmez neşeyle bağırdı:
-Anne biliyor musun bugün yuvada ne oldu?
- Görmüyor musun ? Telefonla konuşuyorum
Herkesin sevdiği şey birbirine benzemiyordu Annesi telefonu babası arabayı seviyordu
Her şey erteleniyordu telefon ve araba söz konusu olduğunda Bir de eve misafir gelecek oldu mu kendisine hiç yer kalmıyordu

Nerelere gitseydi? Annesi kapattı telefonu
Mutfaktan tencere sesleri geliyordu Koşarak yanına gitti:
-Sana yardım edeyim mi ? dedi en sevimli halini takınarak Annesi manalı manalı baktı:
-Hayırdır? Bir yaramazlık mı var? Bak bir de seninle uğraşmayayım Çok yorgunum zaten


Yorgunluk nasıl bir şeydi ? Bazen elinde oyuncağıyla uykuya daldığında anneannesi oyuncağı yavaşça elinden alır :
-'Nasıl yorulmuş yavrucak Uykunun gül kokulu kolları sarsın seni'
diyerek alnına bir öpücük konduruverirdi


Yorgunluk gül kokulu bir uykuya dalmaksa eğer neden annesi kendisiyle böyle kızgın kızgın konuşuyordu
—Anneciğim yorulduğun zaman gül kokulu uykulara dalarsın Anneannem öyle söylüyor
—Uykuya dalayım da gül kokuları kusur kalsın Yorgunluktan ölüyorum


Bu kelimeden nefret ediyordu'Yorgunum yorgun olduğumdan böyle yorgunken'
—Anneciğim sen yorulma diye
—Yemekte konuşuruz çocuğum Bankada işler yetişmedi Baban gelene kadar bunları bitirmem lazım Hadi sen oyna biraz


Hani siz yoruluyorsunuz yaEeeeBen de oynamaktan yoruluyorum Ne yapayım bilmem?
Yapılmaması gerekenleri biliyordu da büyükler yapılması gerekenleri hiç bilmiyorlardı
Işıklar söndü birden
Annesi öfkeyle söylenmeye başladı


—Mum da yok! diye diye karıştırdı dolapları el yordamıyla
Çocuk sırtüstü yatıp anneannesinin köyünü düşündü Gaz lambasının ışığında deli tavşan masalını anlatışını
Deli tavsanın duvardaki aksini getirdi gözlerinin önüne Anneannesi gibi iki ellerini birleştirip işaret parmaklarını yukarı kaldırarak
tavşan kafası yaptı


''Bak deli tavşan'' diyerek parmaklarını oynattı Yoldan geçen arabaların farları duvardaki tavşana yol açtı Tavşan alabildiğine hür
dolaştı sağda solda Otlarla kuşlarla konuştu Sonra yorgun düştü Duvardaki görüntü minik avuçların açılmasıyla kayboldu Kolu yavaşça
kanepeden aşağı sarktı
Sonra ışıklar geldi


çocuğun hiç konuşmadığını akıl etti Birden kanepeye koştu Küçücük dizlerini karnına doğru çekerek uykuya dalmıştı
Masanın üstündeki dosyalara baktı iğrenerek Dindirilmez bir pişmanlık doldurdu içini
Uyandırmaktan korka korka küçük alnına bir öpücük kondurdu
Çocuk sanki bir ipucu bekliyormuşçasına aralanan gözleriyle mırıldandı;
— İşin bitince beni sever misin anne? dedi
Kadın sevilmek için randevu alan çocuğuna bakarak sabaha kadar ağladı