Oturduğum sokakta yeni evli bir çift vardı

Koca seyyar satıcı karısı ona yardım ediyor

Kocanın ayakları n ise kolları protez…

Bir gün baktım kadıncağız hamile gözlerinin içi gülüyor

"Anne olacağım" dedi sevinçle

Soracaktım tam "nasıl taşıyacaksın nasıl büyüteceksin zor olmayacak mı?" diye SUSTUM

Çünkü sevginin çözüm getiremeyeceği hiç bir şey yoktu ve böyle düşünceye takıldığım için kendimden utandım

Aylar sonra bir gün onları sokakta gördüm

Kadın bir bebek torbası diktirmiş kendine göre bebeğini göğüsüne asmış seyyar tezgahlarının önünde oturuyorlar

En yakın mağazadan minik bir hediye alıp yanlarına oturmaya gittim

Bebek acıktıkça baba bebeği annesinin göğsüne getirip emzirtiyordu

Gerçekten de eksiklerini sevgiyle tamamlıyorlardı

Ve eksiklerini asla dile getirmiyorlardı

Bebek büyüdü okula başladı

Anne babanın sevincini bir görseniz

Çocukları sağlıklı tüm organları yerinde

Kadın dedi ki: "iki yarımdan bir bütün sevgi doğurduk

Demek eksiklik sevgiyle tamamlanabilirmiş

Ailemiz karşı çıkmıştı ama bak Allah'a şükür; evladımız sağlıklı

Eksiklik bizde değil demek ki değil mi?"

SUSTUM

O evlat güzelini bir görseniz: anne babasını nasıl da tamamlıyor

"Söyle bakalım büyünce ne olacaksın?" diye takıldım

"Sevgi olacağım" dedi

Sevgi?

"Nasıl sevgi oğlum? O meslek mi?"

"Ama ama Annem babam diyor ki Sen sev sevgi ol Sevgi olunca en güzel meslekler seni bulur"

Yine SUSTUM