Kalktý ayaða Yürüdü Uzun uzun uzaklara yürüdü Ayrýlýyordu Þehrin suçlar bakýþlarýndan sýyrýlýyordu… Gözlerini kapatýp sustuðu gözlerde uyanmayý diliyordu… Gözlerinde þiir vardý; topladýðý karanlýk yanlarýyla hüzünlerce konuþtu… Hüzünlerce koþtu yeni hüzünlere… Altý çizili satýrlara yürüyordu ardýna bile bakmýyordu… Yerlerden topluyordu siyah yanlarýný Ayrýlýðý ayaklarýna batýyordu…(Terk edilmiþti… Giden þehri yüzüstü býrakýp gitmiþti Bilmediði bir kentin kaldýrým taþlarýnda soðutuyordu ateþini…)“Okuduðun satýr aralarýnda bul beni Baktýðýn denizlerde ben varým; bak! boðuyorum bir düþünü daha… Sen iste yüreðim feda olsun Sen öyle bir yürek acýsý sen öyle bir alýn yazýsý… Farkettin mi? kýrsal kesimlerde açmýyor vaadettiðin güller Yanýlýyorsun cami avlusunda el açmýyor yetimler…”Ýki kent… Ýki þiir Ýki gözyaþý Ýki ölüm… Biri mutlu biri acý; iki son… Öyküsüne öykündüðüm ömrünün içine gizlediðin ömrüm

“Sen ölsen ben böyle yapmazdým”
Susan bir sessizlikten daha fazla deðildi hissettiklerim Elimde akþamdan kalmayan ve komþudan istesem de alamayacaðým “bir fincan düþ ”…Ayrýlýðý ölüm geçiyordu vakit; gittin Oysa “sen ölsen ben böyle yapmazdým”
Gözlerimden kaçan uykusuzluðu ararken açmýþtým gözlerimi uykuna Sen beni uyu bu gece Ve hayra yor gördüðün zorunlu rüyalarýVerileri alýnmýþ hafýzasý terk edilmiþ bir bedenden diliyordu afDuymuyordu… Duymak istedikçe vazgeçiyordu Ondan bahsettikçe kendinden oluyordu Hücreleri bölünmüþ bir düþten söz ediyordu Yarasýnýn kalmamýþtý vuslata yararý Düþ… deðildi Nasip… deðildi Mucize olmaktan vazgeçiyordu Tarif
edilebiliyordu o halde artýk bu düþ deðildi Düþ’ü-yordu

…
Sonra farkettim ki… Zaman…Acýmasýz bir acýyla yoðrulduðum zamanlardý acýma acýrken mutsuzluðu el yordamýyla iþlediðim Bir þarký sözlerinýn nakaratýnda kaldýðým zamanlardý bunlar; aklým kalbime yar’dý
Kimsesiz kaldýðým zamanlardý Ben vardým Sen yoktun Hüzünle yoðurdum gülüþlerimle hiç bu kadar kendimin kalmamýþtým Ve ben hiç bu kadar senin olmamýþtým Çünkü ben Hiç bu kadar yalnýzlýðýn acemisi olmamýþtým…Yalnýzlýðý dilime doladýðým zamanlardan seslenirdim sana; vücut sýcaklýðýma göz yaþý saðanaðýma uygun zamanlar deðillermiþ Anladým
Köprüden önce son çýkýþ burasý dahasý var mý (?) Son burasý Karanlýðýn bile karanlýðýndan gizlendiði yer burasý Burasý uçurum Burasý son Burasý dip
Biraz eðil sende bak
SONRASI…
Ýki kent… Ýki þiir Ýki gözyaþý Ýki ölüm… Biri mutlu biri acý; iki son… Ve inledi bir yürek; “Sen ölsen ben böyle yapmazdým”